free web site builder

SZCZEPIENIA OCHRONNE ZWIERZĄT

Aby zabezpieczyć zwierzę przed ciężkimi, czasem wręcz śmiertelnymi chorobami, koniecznie trzeba je uodpornić. Jeżeli dojdzie do zakażenia, zwierzęta chorują, może też nastąpić zejście śmiertelne. Jedyną skuteczną ochroną przed chorobami zakaźnymi jest szczepienie.

Ogólne zalecenia odnośnie szczepień

Szczepieniom poddawane mogą być jedynie zwierzęta zdrowe, uprzednio odrobaczone. Dlatego też jeśli lekarz weterynarii nie zaleci inaczej, radzimy co roku zaszczepić swojego zwierzaka przeciwko wściekliźnie i pozostałym chorobom zakaźnym.

Przygotowania do szczepienia

Na 7 dni przed każdym szczepieniem zwierzę należy odrobaczyć.
W tym czasie należy zwierzę szczególnie obserwować, czy nie wykazuje objawów chorobowych.

Przeciwskazania przeciwko przeprowadzeniu szczepienia

• są chore,
• są osłabione chorobą, niedożywione, odwodnione lub wycieńczone np. silnym stresem,
• były leczone kortykosteroidami,
• są zarobaczone i/lub zapchlone,
• samica jest w ciąży,
• podczas poprzednich szczepień wystąpiły objawy nietolerancji lub inne objawy niepożądane, niebezpieczne dla zdrowia i życia zwierzęcia,
• szczenięta do 6 tygodnia życia

Reakcje anafilaktyczne i odczyny poszczepienne

Po zaszczepieniu zwierzęcia, zawsze istnieje możliwość wystąpienia nieoczekiwanej reakcji anafilaktycznej, chociaż w praktyce takie przypadki zdarzają się bardzo rzadko. Należy jednak obserwować swojego pupila przez 1-2 godziny po szczepienie, w celu zauważenia ewentualnego nagłego pogorszenia stanu zdrowia (obrzęk pyska, powiek małżowin usznych, zaczerwienienie skóry, problemy z oddychaniem, wymioty itp.)
U zwierząt mogą wystąpić również lekkie odczyny poszczepienne. Charakteryzują się one posmutnieniem, wzrostem temperatury wewnętrznej, miejscowym odczynem i bolesnością miejsca injekcji, mniejszą aktywnością ruchową i obniżonym apetytem. Objawy te trwają z reguły do 2 dni, po czym ustępują.
W razie pojawienia się w/w objawów, należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Spacery oraz wypuszczanie zwierząt na zewnątrz

Szczeniętom oraz psom dorosłym, które nigdy nie były szczepione przeciwko chorobom zakaźnym zaleca się ograniczenie spacerów w miejscach ogólnodostępnych dla innych zwierząt do czasu wytworzenia pełnej odporności poszczepiennej. Odpornośc poszczepinna pojawia się około 2 – 3 tygodni po co najmniej drugim z kolei szczepieniu ochronnym.

Szczepienie przeciwko wściekliźnie

Wścieklizna (Rabies, lyssa)
Jest to niebezpieczna wirusowa choroba zakaźna zwierząt (niektórych ssaków) mogąca przenieść się na człowieka. choroba wywoływana jest przez Rabies virus (RNA wirus) z rodziny Rhabdoviridae rodzaju Lyssavirus. Rezerwuar zarazków stanowią zarówno ssaki dzikie jak i domowe. Do pierwszej grupy zaliczyć można lisy, jenoty, borsuki, nietoperze oraz gryzonie i zajęczaki, do drugiej grupy należą psy i koty. Najczęściej do zakażenia (zwierząt lub człowieka) dochodzi poprzez kontakt bezpośredni tj. pokąsanie lub poślinienie uszkodzonej skóry ale nie wykluczono możliwości przenikania wirusa przez nieuszkodzoną skórę. Dlatego bezwzględnie nie należy dotykać zwłok padłych zwierząt.

Ustawa o ochronie zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt
Dz.U. 2004 nr 69 poz. 625 art.56-85
nakłada na posiadaczy psów obowiązek szczepienia psów przeciwko wściekliźnie w terminie 30 dni od dnia ukończenia przez psa 3 miesiąca życia, a następnie nie rzadziej niż co 12 miesięcy od dnia ostatniego szczepienia. Szczepień psów przeciwko wściekliźnie dokonują lekarze weterynarii świadczący usługi weterynaryjne w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt.
Kto uchyla się od obowiązku ochronnego szczepienia psów przeciwko wściekliźnie, a w przypadku wprowadzenia obowiązku ochronnego szczepienia kotów przeciwko wściekliźnie – od tego obowiązku – podlega karze grzywny.
Co prawda na dzień dzisiejszy ustawodawca nie nakłada obowiązku szczepienia przeciwko wściekliźnie kotów aczkolwiek warto zabezpieczyć je przed tą choroba, ponieważ jako zwierzęta o dużym instynkcie łowieckim, nierzadko polujące na wolno żyjące zwierzęta są szczególnie narażone na kontakt z patogenem.

Szczepienie przeciwko innym chorobom zakaźnym

jest szczególnie niebezpieczną chorobą, ponieważ atakuje układ oddechowy, pokarmowy i nerwowy. Występują przy niej poważne powikłania, które bardzo często kończą się śmiercią zwierzęcia. Pierwszymi objawami choroby może być apatia, brak apetytu, zaczerwienione spojówki oraz wypływ z worka spojówkowego, a także wymioty i biegunka oraz objawy zapalenia oskrzeli i płuc. Z czasem może dochodzić do pogłębienia objawów i dołączenia się porażeń i zaburzeń ze strony układu nerwowego.

Obie są chorobami wirusowymi. Bardzo często zdarzają się przypadki, że oba wirusy atakują jednocześnie. Mają szczególne powinowactwo do układu pokarmowego. Ich objawy to brak łaknienia, ogólne osłabienie, wymioty i krwawa biegunka. 

U psów dorosłych natychmiastowe rozpoczęcie leczeniu jest dużą szansą na wyleczenie, jednak terapia jest długotrwała i z racji na charakter choroby wyczerpująca. U szczeniąt występuje bardzo duża śmiertelność spowodowana szybko postępującym odwodnieniem i rozwijaniem się wstrząsu septycznego. Przy leczeniu tych chorób bardzo ważne jest jak najszybsze podjęcie leczenia ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedniej płynoterapii, przeciwdziałania wymiotom, podawaniu środków osłaniających błonę śluzową żołądka i jelit oraz antybiotykoterapia.

wywołują ją bakterie z rodziny Leptospira spp. Atakuje najczęściej nerki i wątrobę. Pomimo skuteczności leczenia, trwale uszkadza zaatakowane narządy. Może się także przenieść na człowieka, zwłaszcza przez kontakt z psim moczem. Szczepionka nie chroni jednak psa przed wszystkimi rodzajami choroby, jedynie przed tymi najczęściej występującymi. Źródłem zakażenia może być inny pies, karma zanieczyszczona kałem lub moczem gryzoni oraz zbiorniki wodne z brudną, stojącą wodą.

(wirusowe zapalenie wątroby) - bardzo ciężka do wyleczenia choroba, mogąca doprowadzić do trwałego uszkodzenia wątroby. Jeśli przebieg choroby jest nadostry, może doprowadzić do śmierci psa w ciągu jednej doby. Przebieg ostry charakteryzuje się znacznym wzrostem ciepłoty ciała, silną apatią i bolesnością jamy brzusznej. W przebiegu choroby dochodzi do obniżenia krzepliwości krwi, co powoduje wynaczynienia do jam ciała, skóry oraz do gałki ocznej, może rozwinąć się DIC. Postać podostra przebiega z bolesnością jamy brzusznej, gorączką oraz zmianami w narządzie wzroku np. z obrzękiem rogówki.

choroba wirusowa, powikłana często zakażeniem Bordetella bronchiseptica atakująca układ oddechowy. Jest uleczalna, ale może spowodować trwałe uszkodzenie płuc w przypadku braku leczenia. Pierwszymi objawami mogą być wymioty zawierające duże ilości śliny o białawym zabarwieniu, bolesność przy przełykaniu oraz zmiana barwy głosu psa.

Szczepienie szczeniąt

Młode zwierzęta do ukończenia 12 tygodnia życia powinny być szczepione 2-3 krotnie. Przykładowo: jeśli szczepienie zaczynamy u młodego szczenięcia, które ukończyło dopiero 6 tygodni, zaleca się immunizację szczepionką typu Puppy, która na krótko, acz skutecznie zabezpiecza przed nosówką i parwowirozą. Następnie po upływie 3-4 tygodni należy zadbać o ponowne szczepienie szczepionką poliwalentną przeciwko nosówce, parwowirozie, która zawiera dodatkowo antygeny wirusa parainfuenzy oraz zakaźnego zapalenia wątroby. W celu wytworzenia pełnej odporności przeciwko wyżej wymienionym chorobom szczepienie powinno być powtórzone po kolejnych 3 - 4 tygodniach.

Program szczepień podstawowych dla szczeniąt powyżej 6 tygodnia życia

wczesne

6 tydzień

  • nosówka
  • parwowiroza
  • (szczepionka typu "puppy")

9 tydzień

  • nosówka
  • parwowiroza
  • wirusowe zapalenie wątroby
  • kaszel kenelowy

12 tydzień

  • nosówka
  • parwowiroza
  • leptospiroza
  • wirusowe zapalenie wątroby
  • kaszel kenelowy

standardowe

9 - 10 tydzień

  • nosówka
  • parwowiroza
  • wirusowe zapalenie wątroby
  • kaszel kenelowy

12 - 14 tydzień

  • nosówka
  • parwowiroza
  • leptospiroza
  • wirusowe zapalenie wątroby
  • kaszel kenelowy

późne

powyżej 12 tygodnia

  • nosówka
  • parwowiroza
  • leptospiroza
  • wirusowe zapalenie wątroby
  • kaszel kenelowy

powtórka po 3-4 tygodniach

  • nosówka
  • parwowiroza
  • leptospiroza
  • wirusowe zapalenie wątroby
  • kaszel kenelowy
Kolejne szczepienia zaleca się wykonywać co roku.
Jest to standardowy program szczepień. Ale ostatecznie to lekarz weterynarii podejmuje indywidualne decyzje, co do wariantu szczepień, zgodnie z wiedzą na temat chorób panujących na danym terenie. Szczepionki dla psów mają postać szczepionek skojarzonych czyli zawierają w jednej dawce osłabione wirusy lub bakterie kilku chorób jednocześnie.

SZCZEPIENIE KOTÓW

Należy pamiętać, że również koty narażone są na choroby zakaźne charakterystyczne dla gatunku. Schemat szczepień ochronnych kotów obejmuje dwukrotne szczepienie dla zwierząt wcześniej nie szczepionych w odstępie trzytygodniowym. Pierwszym momentem w życiu kota, w którym istnieje możliwość przeprowadzenia szczepienia ochronnego jest jego 9 tydzień życia. Szczepienia przypominające - podobnie jak u psów [i zgodnie z zaleceniami producentów szczepionek] powinny być stosowane raz do roku. Mimo, iż na dzień dzisiejszy nasze Państwo nie nakłada na Właścicieli kotów takiego obowiązku, to warto jednak zabezpieczyć je przeciwko wściekliźnie, ponieważ jako zwierzęta o dużym instynkcie łowieckim, nierzadko polujące na wolno żyjące zwierzęta są szczególnie narażone na kontakt z tym patogenem.

Koty można zaszczepić na:
– herpeswirozę (koci katar),
– caliciwirozę (koci katar),
– panleukopenię (koci tyfus),
– białaczkę,
– chlamydiozę,
– wściekliznę,
– grzybicę,
– zakaźne zapalenie otrzewnej (FIP).

Szczepienie przeciwko innym chorobom zakaźnym

schorzenia te są bardzo groźne, nawet dla zwierząt niewychodzących z domu, gdyż wirusy mogą zostać przyniesione do domu na butach domowników. Choroby te mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia organizmu, a nawet śmierci kota.

szczepienie zalecane dla kotów mających kontakt z innymi kotami. Przed szczepieniem konieczne jest wykonanie testu przeciwko białaczce i uzyskanie wyniku negatywnego. Niektóre typy szczepionek mogą spowodować wystąpienie mięsaka poszczepiennego.

szczepienie niesie ryzyko wielu powikłań poszczepiennych (wysoka gorączka, złe samopoczucie, brak apetytu). Choroba ma jednak lekki przebieg. Zaleca się podawanie jej jedynie kotom przebywającym w hodowlach, mających problem ze zwalczaniem tej choroby.

szczepi się na nią głównie koty, które są wprowadzane do własnej hodowli z innej, zakażonej lub podejrzanej. Szczepionki dają kotom odporność na około 7-9 miesięcy.

Program szczepień podstawowych dla kotów

wczesne

8 - 9 tydzień

  • koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus)
  • panleukopenia

11 - 13 tydzień

  • koci katar (herpeswirus typ1, kaliciwirus)
  • panleukopenia

standardowe

następne szczepienia w zależności od trybu życia zwierzęcia podajemy co roku lub co 2-3 lata

  • koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus)
  • panleukopenia
- jeśli nasz kot jest kotem wychodzącym lub żyje w dużym skupisku zwierząt (zwłaszcza, gdy np. rotacja zwierząt w naszym domu jest spora), wtedy konieczne jest powtarzanie szczepień co roku
- jeśli nasz kot nie wychodzi na dwór i nie żyje w dużym zagęszczeniu zwierząt, wtedy szczepienie wystarczy powtarzać co 2-3 lata